In onze kas op de Lincolnpark buurttuin verscheen opeens een bijzonder plantje. Het plantje bestond uit een dichte kluwen van gele draden. Deze draden groeiden samen met een Nieuw-Zeelandse spinazieplant(foto).
Ik ken deze soort alleen uit Italië en wist meteen dat het iets bijzonders was. Het was een warkruidachtige: een soort die ook wel aangeduid wordt als Duivels naaigaren. Er bestaan een vijftal soorten van waarvan klein en groot warkruid de meest algemene soorten zijn, maar ook die zijn nog zeldzaam in Nederland en meestal roodachtig. Deze goudgele soort is Veldwarkuid. Hoe deze soort in de kas in de Haarlemmermeer verzeild is geraakt, is een raadsel. Warkruid is familie van de haagwinde.
Bijzonder
Warkruiden zijn planten zonder bladgroen. Het zijn parasitaire planten. Veldwarkuid is een eenjarige soort die overwintert als zaad. Als dat zaad kiemt met worteltjes in de aarde moet het snel een waardplant vinden. Als dat niet lukt sterft de kiemplant. Als het kiemplantje contact maakt met een geschikte waardplant sterven de gewone wortels af en ontwikkelt het snel zuigwortels die de waardplant binnendringen en vocht en voedingsstoffen opnemen. Die waardplant gaat er zelden dood aan. Dat is vaak zo bij parasitaire soorten. Het is namelijk niet in het belang van de parasiet zelf. Warkruid heet niet voor niets Duivels naaigaren. In Italië heb ik halve velden gezien die vol zaten met deze draden. Dan is het niet leuk meer. Maar dit exemplaar houden we in de kas en laten hem niet ontsnappen. Veldwarkuid is de meest warmte minnende soort van deze familie van 5. Warkruid zou een middel bevatten om zwangerschappen te onderbreken.
Waar
Veldwarkruid zou oorspronkelijk uit Amerika komen maar heeft zich al tientallen jaren over een groot deel van de wereld verspreid door toedoen van de mens. In Nederland is het zeldzaam maar wordt door het hele land hier en daar aangetroffen. Omdat het erg warmte minnend is, is het voorkomen in kassen niet onlogisch.